Stanisława Vincenza pamięć i narracja

1 września 2009 | Nowości wydawnicze

Ukazała się książka Michała Kaczmarka pod tytułem Proza pamięci. Stanisława Vincenza pamięć i narracja (Toruń 2009, Wydawnictwo Adam Marszałek, str. 466).
Dzieło jest książkową wersją rozprawy doktorskiej autora. Składa się z dwóch zasadniczych części – pierwszej, która jest teoretycznym namysłem nad rolą pamięci w literaturze i próbą opisania relacji pomiędzy narracją a pamięcią, oraz drugiej, będącej próbą praktycznego zastosowania wyników owych rozważań do analizy funkcji pamięci w tetralogii Stanisława Vincenza Na wysokiej połoninie. Szczególnie ciekawy wydanie się rozdział 5 pracy zatytułowany Huculska pamięć ludowa. Zachęcamy do ambitnej lektury.

Pamięci Mieczysława Orłowicza w 50 rocznicę Jego śmierci (Płaj 37)

30 lipca 2009 | Płaj - artykuły | Na temat:
Marsz Hnitessa Klubu
(Śpiewać na nutę: „W dzień deszczowy i ponury”) 

Pod przewodem Orłowicza – Chadza w góry banda bycza.
Pyszny zespół wyrypiarzy – Chodzą młodzi, chodzą starzy.
Chodzą także piękne panie – Takie mają przykazanie:
Humor w górach rób! – Melancholię zgub!
Niech żyje Hnitessa Klub!

Czytaj dalej →

Oronim Czarnohora w XVI-wiecznej kartografii (Płaj 37)

29 lipca 2009 | Płaj - artykuły | Na temat: ,

Andrzej Wielocha

(fragment)

Utarło się w dotychczasowej literaturze dotyczącej Czarnohory przyjmować, że nazwa ta w dokumentach kartograficznych pojawiła się po raz pierwszy dopiero na pochodzącej z połowy XVII w. mapie Ukrainy Guillaumea le Vasseur de Beauplana. Pogląd taki znajdujemy u Marka Olszańskiego i Leszka Rymarowicza, w książce Powroty w Czarnohorę (Marek Olszański i Leszek Rymarowicz, Powroty w Czarnohorę, Pruszków 1993, str. 104), gdzie autorzy piszą, że nazwa Czarnohory, w wersji Carna Hora pojawia się po raz pierwszy na mapie de Beauplana wydanej w 1650 r., i że dotyczy fragmentu terenu gdzieś u źródeł Prutu. Za nimi tezę tę powtarza Wojciech Krukar (Wojciech Krukar, Nazewnictwo terenowe Czarnohory, w: Czarnohora, przyroda, człowiek, red. Mateusz Troll, Kraków 2006). Twierdzi tak również autor umieszczonego w internecie obszernego artykułu zatytułowanego Чорна Гора чи Піп Іван? (www.karpaty.com.ua/?chapter=12&item=361) Czytaj dalej →

Płaj 37

28 lipca 2009 | Płaj - tomy wydane


PŁAJ 37 (jesień 2008) 232+8

zawartość tomu:

Jurij Nesteruk, Dzieje wysokogórskich stacji biologicznych na Połoninie Pożyżewskiej,
Księga pamiątkowa Stacji botanicznej na Połoninie Pożyżewskiej. Lektura po latach,
Andrzej Wielocha, Oronim „Czarnohora” w XVI-wiecznej kartografii,
Tomasz Borucki, Trzy przyczynki do toponomastyki Czarnohory,
Jan Skłodowski, O kolejce leśnej Nadworna – Rafajłowa,
Grzegorz Rąkowski, Śladami Brunona Schulza w Drohobyczu,
Korespondencja Stanisława i Ireny Vincenzów z Hucułami,
Tomasz Kowalik, Kalendarium pienińskie Orłowicza,
Zbigniew Sikora, Główne źródło Sanu znajduje się pod Piniaszkowym, Czytaj dalej →

Płaj 36 – Abstracts

28 lipca 2009 | Ogólne

Piotr Janko
THE WATERWORKS OF TURCHEK AND OTHER MONUMENTS OF ENGINEERING IN THE ,,GOLDEN” KREMNICA
A geographical and geological description of the Kremnicke Mts. in western Slovakia, the mining area existing from the Middle Ages, especially the monuments of mining technology and the unique waterworks from 16th century.

Mirosław J. Barański
MRAZNICA THE ENIGMATIC
An analysis of meaning and origins of the place-name ,,Mraznica” occured in the Western Carpathians. Czytaj dalej →

Wincentego Pola bieszczadzkie ścieżki

9 lipca 2009 | Nowości wydawnicze | Na temat:

Biblioteka Publiczna w Lesku wydała w pierwszej połowie 2009 roku książkę zatytułowaną Wincentego Pola bieszczadzkie ścieżki. Książka liczy 224 strony i zawiera materiały z sesji  popularnonaukowej poświęconej Wincentemu Polowi, która odbyła się w maju 2007 roku w Lesku.
A oto co w niej znajdziemy:
Krzysztof Prajzner, Kalendarium – ważniejsze daty z biografii W. Pola
Wincenty Pol, Pieśń o ziemi naszej.
Adam Pol, Chorąży sanocki. Regionalne związki, pamiątki, tropy i poszlaki po Wincentym Polu. Czytaj dalej →

Almanach Muszyny 2009

23 czerwca 2009 | Nowości wydawnicze, Periodyki

Ukazał się właśnie XIX tom Almanachu Muszyny rocznika wydawanego pod patronatem Towarzystwa Miłośników Ziemi Muszyńskiej. Tradycyjnie już liczy więcej stron niż tom poprzedni – bo aż 360, jest staranie wydany i także już tradycyjnie zawiera cały szereg niezwykle ciekawych tekstów, których lekturę polecamy z całego serca.
A oto jego zawartość:
Piotr Łopatkiewicz, Relikty gotyckiej nastawy ołtarzowej z katedry na Wawelu w kościele parafialnym w Muszynie.
Barbara Chudzińska, Badania archeologiczne na zamku w Muszynie w 2008 r.
Jaroslav Popovec, V roku 2008 najdene cirkevne zastavy v Cirći vetu do Muszyny. Co maju „vychodny" Ćirć a „zapadna" Muszyna spoloćne. Czytaj dalej →

Magury 08

22 kwietnia 2009 | Nowości wydawnicze, Periodyki | Na temat: ,

Światło dzienne ujrzały „Magury’08”, kolejny tom rocznika krajoznawczego poświęconego Beskidowi Niskiemu i Pogórzom. Jest to już 178 publikacja Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich z Warszawy. Na zawartość tomu składają się między innymi artykuły:
Tadeusza Kiełbasińskiego o jego pierwszej wyprawie w Beskid Niski i Bieszczady z 1955 roku,
Adama Baniaka, o tajemnicy grobu hrabiego Dzieduszyckiego w Odernem,
Stanisława Krycińskiego o pograniczu polsko-węgierskim, Czytaj dalej →

Górale Spisza i Orawy

2 kwietnia 2009 | Nowości wydawnicze | Na temat:

Na początku roku nakładem Oddziału Nowotarskiego Polskiego Towarzystwa Historycznego, Związku Podhalan, Związku Polskiego Spisza i Towarzystwa Przyjaciół Orawy ukazała się książka zatytułowana „Związek Górali Spisza i Orawy. W służbie społeczeństwa, narodu i państwa 1931-1939”. Na jej zawartość składają się materiały z konferencji naukowej, która odbyła się 11 listopada 2006 roku na Zamku w Niedzicy. Czytaj dalej →

Gdzie jest główne źródło Sanu? (Płaj 36)

12 marca 2009 | Płaj - artykuły | Na temat:

Wojciech Krukar
[fragmenty] [pominięto przypisy i większość ilustracji]

(…)
Dzisiaj mówimy więc o dwóch źródłach Sanu. Najbardziej znane jest źródło Studnik, położone na granicy polsko-ukraińskiej. Przed ostatnią wojną poniżej niego były żłoby do pojenia bydła, które lato spędzało w sezonowych stajniach w pobliżu. Za główny wyciek Sanu źródło to uznane zostało przez geografów z Uniwersytetu Lwowskiego w 1996 r. Wtedy odnowiono znajdujący się tu pomnik oraz ustawiono krzyż. 24 sierpnia, w piątą rocznicę proklamowania niepodległości Ukrainy, odprawiono uroczystą mszę świętą z udziałem ludności miejscowej. Prawosławny kapłan poświęcił wodę i źródło. Do ściany pomnika przymocowano tablicę. Podana tu wysokość – 950 m jest zdecydowanie zawyżona. Podstawa słupa granicznego nr 224 (a także pomnika) ma wysokość 888,6 m. Wyciek znajduje się około 1 m niżej. Ponadto w podane na pomniku współrzędne geograficzne wkradł się „czeski” błąd, tj. mamy pomyloną długość z szerokością geograficzną: 22o 52` 30„ пн ш i 49o 00` 10„сх д. Dokładne wartości koordynat geograficznych źródła Studnik wynoszą: i 22o 52` 43,2„E i 49o 00` 19,3„N.
Drugie ze źródeł położone jest w lesie Rubań, na południowy wschód od szczytu Piniaszkowego. Za główny wyciek Sanu uznane zostało przez kartografów WIG, a później, zapewne za polskimi mapami przedwojennymi, przez komisję niemiecko-sowiecką. To źródło leży najwyżej: 923 m i najbliżej głównego grzbietu karpackiego. Na źródło to, jako główny wyciek Sanu, wskazywał Z. Sikora w Płaju 32. Współrzędne źródła: 49o 00` 12,8„N i 22o 52` 24,8„E. Czytaj dalej →