Z nadzieją na spotkania na karpackich płajach i na zwycięstwo Ukrainy.
Z wiosennymi życzeniami od Karpackich
Kategorie
Wydarzenia
Radosnych Świąt Wielkiej Nocy
Gotyk w Karpatach
Od 10 kwietnia 2026 r. w Muzeum Narodowym w Krakowie będzie można oglądać wystawę „Gotyk w Karpatach”. Ma ona być pierwszą próbą łącznego przedstawienia sztuki schyłku średniowiecza we wszystkich krajach regionu. Poprzez zestawienie około stu obrazów i rzeźb, przewiezionych z dziewięciu krajów, które uzupełnia wykonana specjalnie na potrzeby wystawy dokumentacja fotograficzna tego, co nieprzenośne, pokazane będą Karpaty jako obszar artystyczny o utrzymanej ciągłości rozwoju, gdzie jedne dzieła sztuki dawały początek kolejnym. Po obu stronach gór działały bowiem te same warsztaty, obrazy i rzeźby przesyłane były w obu kierunkach, podobnie także przenikały się tu tendencje w sztuce. Wystawa będzie też wyjątkową okazję zobaczenia z bliska obrazów i rzeźb na co dzień trudno dostępnych lub wręcz nigdy niepokazywanych publicznie. Zaprezentuje ona zarówno nowe odkrycia, będące rezultatem bieżących prac konserwatorskich bądź badań terenowych, jak i stanie się okazją do naocznego zweryfikowania atrybucji postawionych dawno temu. Wykorzystane zostaną też możliwości scalania – choćby chwilowego – dzieł sztuki, których elementy zostały niegdyś rozproszone. Kuratorem wystawy jest dr Wojciech Marcinkowski.
Konferencja o Karpatach Wschodnich
W piątek, 10 kwietnia 2026 r. od godziny 9:30 w Sali Baltazara Fontany w Klubie Dziennikarzy „Pod Gruszką”, w Krakowie przy ul. Szczepańskiej 1 odbędzie się konferencja naukowa pt. „Przyroda i kultura Karpat Wschodnich jako przedmiot zainteresowań badawczych polskiego środowiska naukowego do 1939 roku”. Organizatorami konferencji są Oddział Krakowski Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, Biblioteka Kraków, Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK oraz Komisja Historii Nauki PAU.
W imieniu organizatorów zapraszamy wszystkich chętnych.
Wstęp wolny.
Pogrzeb Andrija w Czortkowie
Mieliśmy zaszczyt, w swoim i Waszym imieniu, uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych śp. Andrija Stepanenki – towarzysza naszych karpackich wędrówek, który 11 marca zginął w walce w obronie ojczyzny przed rosyjską agresją (o czym wcześniej informowaliśmy). Przed grekokatolickim soborem śś. Piotra i Pawła, 16 marca, przy licznym udziale duchowieństwa i społeczeństwa Czortkowa odbyło się przywitanie ciała Andrija. Po nabożeństwach trumnę złożono w kościele pw. Św. Stanisława (oo. Dominikanów), gdzie 17 marca, pod przewodnictwem rzymsko-katolickiego metropolity lwowskiego abp. Mieczysława Mokrzyckiego odprawiona została koncelebrowana Msza Św., w której uczestniczyli mieszkańcy Czortkowa, towarzysze broni Andrija i goście przybyli z różnych stron Ukrainy i Polski. Kazanie wygłosił abp. Mokrzycki, który w asyście duchowieństwa katolickiego obu obrządków, duchowieństwa prawosławnego i asyście wojskowej poprowadził kondukt pogrzebowy na stary cmentarz katolicki i celebrował nabożeństwo nad grobem. Trumnę złożono w mogile przy dźwiękach ukraińskiego hymnu i salwie honorowej. Andrija żegnał cały Czortków, poprzez asystę wzdłuż trasy konduktu – wszyscy klęczeli przed swoimi domami, sklepami, aptekami, szkołami. Na tę chwilę całe normalne życie miasteczka się zatrzymało, słychać było tylko wojskową muzykę, a w przerwach syreny i samochodowe klaksony oddające cześć poległemu.
Przełęcz profesora Leszczyckiego
Dzięki staraniom grupy osób, a przede wszystkim wójta Gminy Lutowiska Janusza Krupy, przełęcz pomiędzy Haliczem i Rozsypańcem w Bieszczadach od 1 stycznia 2026 r. nosi imię profesora Stanisława Leszczyckiego (rozporządzenie MSWiA z 18 grudnia 2025 r.). Na tę okoliczność w sali kina w budynku Urzędu Gminy Lutowiska 8 maja 2026 r. o godz. 11 rozpocznie się konferencja popularnonaukowa prezentująca sylwetkę naukową i dokonania profesora Leszczyckiego. Natomiast 20 czerwca na przełęczy pod Haliczem zostanie odsłonięty słupek drogowskazowy z nową jej nazwą. Z tej okazji grono członków i sympatyków Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego będzie wędrować ścieżkami wokół Tarnicy upamiętniając postać profesora Stanisława Leszczyckiego.
Korespondencja Vincenza z Biberowiczem
Podczas 35 seminarium vincenzologicznego Zakładu Edytorstwa Instytutu Filologii Polskiej UWr Iga Bortnik zaprezentowała wyniki badań nad korespondencją Stanisława Vincenza z Władysławem Biberowiczem – ukraińskim publicystą, działaczem politycznym i emigracyjnym. Skoncentrowała się na analizie listów znajdujących się w Archiwum Stanisława Vincenza w Dziale Rękopisów Ossolineum, a także na próbie rekonstrukcji relacji łączącej obu korespondentów. Szczegółowo przedstawiła biografię Biberowicza, osadzając ją w kontekście ukraińskiego życia kulturalnego i politycznego przełomu XIX i XX w., oraz omówiła okoliczności jego znajomości z Vincenzem – od wspólnego środowiska szkolnego w Kołomyi po studia w Wiedniu. Nagranie dostępne pod tym linkiem.
Architektura drewniana na Huculszczyźnie
W najbliższą sobotę, 28 marca 2026 r. w godz. 17–18.30 w Domu Spotkań z Historią przy ul. Karowej 20 w Warszawie Krzysztof Grzybowski porozmawia z prof. Małgorzatą Rozbicką i dr. Wojciechem Wółkowskim, a tematem rozmowy będzie drewniana architektura Pokucia i Huculszczyzny, którą w latach 1924–1939 badali, inwentaryzowali, opisywali i fotografowali studenci Politechniki Warszawskiej.
Zapraszamy!
Gala Dud Łąckich
Małopolskie Centrum Kultury „Sokół”, Gmina Łącko oraz Gminny Ośrodek Kultury w Łącku serdecznie zapraszają na „Galę Dud Łąckich”, która odbędzie się 20 marca 2026 r. o godz. 18 w Centrum Kultury i Edukacji Muzycznej w Łącku. Spotkanie będzie okazją do poznania historii jednego z najcenniejszych elementów naszego lokalnego dziedzictwa muzycznego oraz uczczenia pamięci wybitnego muzykanta związanego z regionem.
W programie m.in.:
– panel dyskusyjny „Historia dud Wincentego Pyrdoła i jego sylwetka” z udziałem gości;
– występ Grupy Dudziarskiej oraz Zespołu Regionalnego „Górale Łąccy”.
Relacja z seminarium vincenzologicznego
Zakład Edytorstwa Instytutu Filologii Polskiej UWr pod tym linkiem udostępnił nagranie z trzydziestego czwartego seminarium vincenzologicznego, które było poświęcone izraelskiej edycji „Tematów żydowskich” Stanisława Vincenza, która ukazała się w listopadzie ubiegłego roku nakładem oficyny Carmel. Dobrym duchem przedsięwzięcia był dr Dorota Burda-Fischer z Uniwersytetu w Hajfie, autorka monografii na temat wątków żydowskich w spuściźnie Vincenza. Podczas spotkania opowiedziała o poszukiwaniach wydawcy oraz osoby, która podjęłaby się przekładu. Natomiast Marta Stankiewicz, tłumaczka literatury polskiej na hebrajski, zdradziła jakie dylematy musiała rozwiązać w trakcie pracy nad translacją. Dotyczyły one m.in. licznych cytatów hebrajskich i w jidysz, co nastręczało dodatkowych kłopotów.
Andrij Stepanenko (4.02.1989–11.03.2026)
„A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec…” Juliusz Słowacki
«А коли треба, вони один за одним ідуть на смерть,
Як каміння, кинуте Богом на шанець…» Юліуш Словацький
W środę 11 marca 2026 r., koło wsi Jurkiwka na Zaporożu, w walce z rosyjskim najeźdźcą poległ Andrij Stepanenko, syn Aleksandra, członka naszego Towarzystwa. Wieść o śmierci Andrija przez długi czas nie mogła dotrzeć do naszej świadomości. Trudno jest znaleźć w sobie słowa, które mogą wyrazić nasz smutek i żal. Nie sposób wyobrazić sobie bólu i rozpaczy Rodziców. Okrutna wojna nieubłaganie zabiera kwiat narodu ukraińskiego. Andrij był wykształconym, otwartym na świat młodym człowiekiem, prawdziwym Europejczykiem, który gdy jego ojczyzna znalazła się w potrzebie został zmobilizowany w szeregi Zbrojnych Sił Ukrainy i walczył na pierwszej linii frontu jako operator dronów, a potem dowódca pododdziału. Był miłośnikiem gór – towarzyszem naszych karpackich wypraw. Zawsze trochę na uboczu, cichy i skupiony, uważny i życzliwy wobec wszystkich i wszystkiego co go otaczało. Ostatni raz widzieliśmy się na rozdrożu pod Stepańskim, świeciło wczesnowrześniowe słońce, cały horyzont wypełniała Czarnohora. Andrij schodził na przystanek na Czerdaku, śpieszył się na jakieś spotkanie we Frankiwsku. Pożegnaliśmy się i powiedzieliśmy sobie do zobaczenia! Cieszyliśmy się już na kolejne spotkanie, wspólne wędrówki i działania w Ukraińskich Karpatach.
Andriju! Pozostaniesz na zawsze w naszej pamięci…
W te ciężkie dni jesteśmy z Rodziną. Bohaterowie nie umierają
Rada i członkowie Towarzystwa Karpackiego
11 березня 2026 р. поблизу села Юрківка на Запоріжчині в бою з російськими окупантами загинув Андрій Степаненко, син Олександра, члена Товариства Карпатського. Звістку про смерть Андрія ми довго не могли усвідомити. Дуже важко знайти слова, якими можна було б висловити наш смуток і жаль. Неможливо уявити собі біль і розпач Батьків покійного. Жорстока війна невблаганно забирає цвіт української нації. Андрій був освіченою, відкритою до світу молодою людиною, справжнім європейцем, який у найскладніший час для своєї Вітчизни був мобілізований до Збройних Сил України і воював на першій лінії фронту, будучи оператором дронів, а пізніше – командиром підрозділу. Андрій був великим любителем гір – брав участь у наших карпатських експедиціях. Завжди задумливий і зосереджений, уважний і привітний до всіх і всього, що його оточувало. Останній раз ми бачилися з ним на роздоріжжі під Степанським, у світлі ранньовересневих сонячних променів, коли увесь обрій був закритий Чорногорою. Тоді Андрій спускався на зупинку в урочищі Чердак. Він тоді поспішав на якусь зустріч у Франківську, де зупинився. Ми урочисто попрощалися до наступної зустрічі! Із нетерпінням чекали наступних походів і спільних заходів в Українських Карпатах.
Андрію, Ти назавжди залишишся в нашій пам’яті…
У ці важкі дні ми з Родиною Андрія. Герої не вмирають!
Рада і члени Товариства Карпатського
