„Vincenz – rewitalizacja”

Właśnie pod tym linkiem zostało udostępnione przez Zakład Edytorstwa Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego nagranie z trzydziestego dziewiątego seminarium vincenzologicznego, które poświęcone było monograficznemu numerowi „Kontekstów Kultury” (2025, z. 4). Rolę głównego prelegenta przyjął na nim redaktor tego numeru „Kontekstów” dr. Jana Zięba. W zawartych w nim trzynastu artykułach i esejach, zgromadzonych pod hasłami „Vincenz – rewitalizacja” poruszono różnorodne kwestie. Warto więc – korzystając z okazji – przedstawić spis treści omawianego numeru:
– Jan Zięba, „Vincenz – rewitalizacja. Uwagi wstępne”;
– Ludwik Frey, „Siewca słów”;
– Włodzimierz Próchnicki, „Lasy Vincenzowe”;
– Krzysztof Duda, „Obecność myśli Platona i Alfreda Northa Whiteheada w »Outopos« Stanisława Vincenza”;
– Olga Płaszczewska, „»Na wysokiej połoninie« Stanisława Vincenza a »Nauka nowa« Giambattisty Vico – wypisy z lektury i spostrzeżenia na marginesie”;
– Iwona Matuszkiewicz, „»Pasterze bycia« w tetralogii Vincenza”;
– Jakub Żmidziński, „»Wielki dyrygent orkiestry« – Gandhi Vincenza”;
– Mirosława Ołdakowska-Kuflowa, „Kultura pańsko-ziemiańska w huculskiej tetralogii Vincenza”;
– Andrzej Zawadzki, „Mneme i noos kultury ludowej: Stanisław Vincenz i Lucian Blaga”;
– Ludmiła Siryk, „Listy Vincenzów do Iwaszkiewicza”;
– Jan Zięba, „Vincenz wymawiał często to nazwisko: Thoreau”. Wokół „przyziemnej” kuracji Czesława Miłosza („Walden” – „Na wysokiej połoninie” – „Mittelbergheim”);
– Dorota Burda-Fischer, „Pamięć i zapomnienie ‒ osobista refleksja nad wielokulturowym dziedzictwem Karpat Wschodnich. W oparciu o pisarstwo Stanisława Vincenza i Aharona Appelfelda”;
– Józef Olejniczak, „Stanisław Vincenz i »mała dłoń«”.
Dr Zięba przedstawił wyżej wymienione teksty, zwracając uwagę na kluczowe ustalenia ich twórców. Następnie wypowiadali się ich autorzy obecni na seminarium, oraz inni jego uczestnicy. Szczególnie istotne okazały się sposób przedstawiania Holocaustu przez Vincenza (zgodny z chasydzką maksymą etyczną „Nie zajmuj się złem, zajmuj się dobrem”) oraz wątek katastrofy wywoływanej nadmierną eksploatacją lasu, co można rozpatrywać w odniesieniu do panującej obecnie epoki antropocenu, z perspektywy ekokrytycznej.